De eerste module van een compleet nieuwe softwaregeneratie voor LogicTrade. Van 11 dichtgetimmerde tabbladen naar een offerte die binnen een minuut de deur uit kan — zonder de complexiteit van de meubelbranche te verliezen.
Verouderde software, module voor module vernieuwd
LogicTrade's ERP-software voor de meubelbranche was jarenlang organisch uitgebreid, module na module, zonder centrale designvisie. Het resultaat: elke module met eigen logica, dichtgetimmerde formulieren en een interface die zijn leeftijd inmiddels verried. Als enige designer bij LogicTrade lag de verantwoordelijkheid voor de volledige redesign — module voor module — bij mij. Offerte was de eerste.
11 tabbladen om één offerte te maken
De oude offertemodule bestond uit 11 tabbladen, elk gevuld met velden zonder duidelijke hiërarchie. Een simpele offerte samenstellen betekende een lange rit langs velden die vaker leeg of overbodig waren dan relevant. Dat kost tijd — en tijd is precies wat een verkoper aan de balie, met een klant tegenover zich, niet heeft.
oude offertemodule (11 tabbladen)
Snel samenstellen, snel delen — zonder functionaliteit te verliezen
De opgave was niet "velden wegstrepen". De meubelbranche is complex — levercondities, marges, leveradressen, betaalcondities — en die complexiteit verdwijnt niet zomaar. Het ging om supersnel een offerte kunnen samenstellen én delen met de klant, fris en modern, zonder functionaliteit te verliezen: complexiteit slim wegstoppen achter goede defaults en een natuurlijke flow.
De obstakels onderweg
De data die nodig is voor een offerte in de meubelbranche laat zich niet zomaar reduceren — die moest ergens blijven, alleen niet allemaal tegelijk zichtbaar.
Offerte is de eerste van 10+ modules die nog volgen. Elke keuze moest ook werken voor Service, Planning en alles daarna — niet alleen voor dit scherm.
Interne overtuigingen meenemen in het proces, zonder dat deze de gebruikersbehoefte overschaduwen — door keuzes te onderbouwen met concrete prototypes in plaats van meningen tegenover elkaar te zetten.
Van winkelmedewerkers die al 20 jaar met het systeem werken, tot studenten met een bijbaan van 2-3 dagen per week. Beide moeten er zonder training uit komen.
Het uitgangspunt: een A4-offerte, maar dan digitaal
"Een rittenlijst op een memobord, digitaal vertaald — die papieren feel hield de flow low-effort in plaats van formulier-achtig."
Die "papieren feel" was geen esthetische keuze maar een sturingsprincipe: elke beslissing werd getoetst aan de vraag of het scherm nog aanvoelde als iets wat je "gewoon kunt lezen en invullen", in plaats van een systeem waar je doorheen moet navigeren. Dat maakte het concept ook het antwoord op het brede gebruikersspectrum: een A4'tje of een rittenlijst op een memobord is bekend én bijna intuïtief te begrijpen, voor iedereen — of je nu 20 jaar ervaring hebt of net twee dagen per week meedraait. Door die offline vertrouwdheid als uitgangspunt te nemen, pakte het ontwerp de grootste groep gebruikers vanzelf mee, zonder aparte trainingspaden of vereenvoudigde modi. Dat concept werd vervolgens de leidraad voor drie principes die alle ontwerpkeuzes stuurden.
De gebruiker denkt na over de offerte, niet over het systeem eromheen.
Complexiteit blijft bestaan, maar wordt nooit allemaal tegelijk getoond.
Deze eerste flow bepaalt hoe volgende modules — verkooporders, inkoop — zich straks gedragen.
Van schets naar systeem
Oud vs. nieuw
Van design tot doorlopende iteratie
Gemeten: van 3:20 naar 0:55
Zelfde testscenario, oude vs. nieuwe flow: een nieuwe offerte aanmaken voor een nieuwe klant, hetzelfde artikel toevoegen en de offerte verzenden.
MEI '26
Wat ik hiervan meeneem
Een stakeholder zonder designachtergrond maar met een sterke mening krijg je niet mee in een discussie — wel als je het voorstel kunt laten voelen. Met Claude Code bouwde ik geen wireframes maar volledig uitgewerkte prototypes die de nieuwe software haarfijn simuleerden, elke keuze onderbouwd met een UX-principe: cognitive load bij het afschermen van complexiteit, Hick's Law bij het terugbrengen van keuzestress, Jakob's Law bij het aansluiten op bekende patronen. Dat verschoof het gesprek van "ik denk dat dit werkt" naar "kijk, dit is hoe het voelt — en dit is waarom". Sindsdien mijn manier van werken.
De organisatie had weinig ruimte voor uitgebreid testen vooraf — de prioriteit lag op ontwerpen en lanceren. Ik ving dat af met een terugschakel-functie: bèta- en live-gebruikers konden altijd terug naar de oude module, met één vraag waarom. Dat voorkwam schrikken van de verandering én leverde doorlopend "gratis" feedback op, zonder dat er testtijd hoefde vrij te komen. Precies de reden voor de doorlopende iteratie sinds mei. Het leermoment: testen maakt een product beter, en als daar vooraf geen ruimte voor is, bouw je dat effect alsnog in.
Als solo-designer vond ik klankborden bij een marketing- en dev-collega met design-affiniteit, bij Claude, en bij mensen uit mijn eigen netwerk in de woonbranche.